VAARTKERK

VERDER KIJKEN

Deze crisis gaat een heel stuk verder dan de dingen die wij zelf direct merken. Geen verjaardagsfeest, je huwelijk uitstellen, geen etentje bij een jubileum, geen Koningsdag, niet samen Pasen en Pinksteren vieren in de kerk. Dat vinden we erg, en dat is het ook. Maar buiten ons beeld, wat gebeurt er daar? Heel veel mensen verdienen hun geld door toerisme, in hotels, op vakantieparken. Zeker in een land als Griekenland. Onze uitgaven in onze vrije tijd vormen het inkomen voor een heleboel mensen. En dat houdt nu gewoon een aantal maanden op. En als je straks niet meer op de markt mag staan, omdat er daar te veel mensen bij elkaar komen? Dan komen ze hun brood en vis echt niet bij je aan de deur kopen. Het is niet alleen ons plezier dat bedreigd wordt, naast onze gezondheid, maar voor heel veel mensen ook hun levensonderhoud.

Wie we nu niet zien, zijn de collectanten. Aan de deur, en in de kerk. Wat we zelf als kerk door deze periode minder krijgen aan inkomsten, dat kunnen we later wel weer opvangen, verwacht ik. Maar hoe gaat het met organisaties die we steunen? Hoeveel minder boodschappen worden er nu bij elkaar gebracht voor AHA? En veel erger nog: de daklozen mogen niet in de opvang komen. Eten wordt op straat uitgedeeld. Vrijwilligers zijn schaars, of moeten door hun leeftijd wegblijven. En bij Waypoint houden ze hun hart vast, omdat mensen nu niet meer bij hen kunnen werken en structuur verliezen. Terugval in verslaving is dan een reëel gevaar. Dat probleem is nu zelfs met geld niet op te lossen. Dit schooljaar wordt voor iedereen die examen doet ineens anders. En hoe gaat het met kinderen die niet naar school kunnen en daar moeten leren, en met hun ouders?

Door het virus waar nog geen vaccin tegen is, worden veel mensen ziek; hoeveel, dat is nog gissen. Maar we voelen wel dat we alleen nog maar het begin gezien hebben. Kunnen de ziekenhuizen het straks nog aan? Zullen er genoeg mensen op de been blijven om de zieken te verzorgen? En hoe gaat het met al die mensen die elkaar nu niet kunnen bezoeken, of die geen dagopvang hebben, omdat alles gesloten is?

En het is nog een open vraag, hoe het leven er straks na de crisis uit zal zien.

Ook nu blijft dat grote gebod staan om je naaste lief te hebben als jezelf. En nu vraagt het ook echt inspanning van ons. Want het is niet moeilijk om nu je handen vol te hebben aan alle zorgen, aan alles wat anders is. Nu beginnen we het allemaal zelf te voelen, wat deze crisis betekent. Maar het zou gevaarlijk zijn, als we nu alleen maar keken naar wat ons zelf raakt.

Juist nu is het van belang dat we steun blijven geven aan al die goede doelen, waarmee we vertrouwd zijn. We hebben ook daar een taak, om kwetsbare mensen niet in de steek te laten. Om niet te vergeten dat er nog meer problemen in deze wereld zijn dan het corona-virus. Het opvangen van de klappen van dit virus vraagt een grote inspanning. Het is een grote zorg, het jaagt ons angst aan. Maar ik moet denken aan het verhaal van Petrus die over de golven naar Jezus toeloopt. Als hij de wind voelt en de golven ziet, dan verliest hij zijn vertrouwen. “Help, Heer, ik verga!” En Jezus noemt dat kleingeloof, onder de indruk zijn van de golven en de wind, en niet meer op Jezus letten. In onze situatie betekent dat dus ook: vasthouden aan het vertrouwen dat Jezus ook nu bij ons is, verder kijken dan wat we nu zelf meemaken, en ons afvragen wie op onze steun is aangewezen. Wie heeft mij nodig om door deze crisis heen te komen? En dan laat ook ons geld zien, wat er aan liefde gegeven wordt.

Misschien is het goed om het met elkaar te delen, waar we nu problemen zien, die we niet kunnen negeren. En ook wat creatieve oplossingen zijn voor alle beperkingen die we nu tegenkomen.

Ik ontvang die graag van u!

Ds. Reinhard van Elderen

LOSLATEN

Het is vreemd dat we nu veel dingen niet meer doen. Dat is nog grotendeels vrijwillig, we hebben door dat het nodig is en zin heeft. Er wordt al langere tijd geroepen dat we minder moeten gebruiken en vervuilen, maar dat vond veel en veel minder gehoor. Is het omdat we nu onszelf ook bedreigd voelen? Nu het ook zichtbaar in ons eigen belang is?

Het is nog wel heel verschillend hoe deze situatie uitpakt voor mensen. Mijn werk gaat, in wat andere vorm, toch grotendeels door, en mijn traktement wordt aan het einde van de maand gewoon uitbetaald. Maar als je werkt als zelfstandige, is het maar afwachten of je in deze tijd genoeg werk en inkomen hebt. En ook mensen met een eigen zaak, die zitten nu met veel meer onzekerheid. Blijft de markt open, komen er wel klanten, blijf ik niet met onverkoopbare voorraad zitten? En als je moet schipperen met je werk, omdat je kinderen niet naar school kunnen? Red je dat dan, of heb je daarbij toch hulp nodig? En mensen die alleen zijn, die kunnen zomaar geïsoleerd raken. Daarin kunnen we mogelijk elkaar te hulp komen.

We hopen nu dat we als land een beetje rustig door deze ziektegolf heenkomen. Dat ziekenhuizen hun werk kunnen blijven doen, dat patiënten geholpen kunnen worden, dat er voldoende personeel in ziekenhuizen gezond blijft. We moeten er rekening mee houden dat de meeste mensen wel ziek zullen worden van het corona-virus. En dan hopen en bidden we, dat ze daar ook weer van herstellen.

Wat heb je in deze situatie aan je geloof? Biedt dat een houvast?

Misschien moeten we wel eerst zeggen, dat we nu scherper kunnen zien, waarop we eigenlijk vertrouwen, wat ons houvast is. Is dat inderdaad God, die boven ons staat en tegelijkertijd ook in Jezus die heeft laten zien hoe dichtbij Hij is? Kan ik het leven zonder “versiering” aan? Want we moeten het nu veel meer hebben van elkaar, van de mensen die dicht bij je staan. Veel mensen worden letterlijk op zichzelf teruggeworpen. Want in De Haven mag alleen nog de 1econtactpersoon op bezoek komen. Dat wordt een stuk stiller. Vrienden en kennissen zullen elkaar veel minder zien. En er is veel minder afleiding buitenshuis: sport, uit eten, bioscoop, vakantie, kroeg, verjaardagen, het ligt allemaal een tijd stil.

Dat kan een reden tot klagen zijn, of zelfs voor verontwaardiging: ik kan niet eens meer doen wat ik wil! Maar we kunnen ons ook bewust zijn van alles wat er wel is en blijft. De mensen van wie je houdt, je huis, genoeg te eten en te drinken. Voor velen ook het werk. Of wat je voor een ander kunt betekenen. Daar mogen we oprecht God voor danken. Kijken naar wat er wel is, en ons niet laten meeslepen door klagen over wat er nu voorlopig niet meer is. Hopelijk zien we het goede in de gewone dingen die wel blijven. Dat zou ons meer tevreden kunnen maken.

Maar misschien vallen er ook wel mensen in een gat, en wordt hun aandacht opgeëist door alles wat nu niet meer kan. Dan is het een tijdje hard werken om te leren aanvaarden, dat dit loslaten onontkoombaar is. Normaal gesproken is dat iets wat gaandeweg groeit in je leven. Stap voor stap leer je loslaten, en te aanvaarden dat je ook heel wat moet missen. Die kwetsbaarheid wordt ons nu onder de neus geduwd. Die willen we vaak vergeten, omdat het ons onrustig kan maken. Maar het is wel de werkelijkheid waarin we leven.

In deze werkelijkheid is God bij ons. Vorig week was het Biddag. Toen lazen we uit Lucas 11: “vraag en er zal je gegeven worden, zoek en je zult vinden … Als jullie dus, ook al zijn jullie slecht, je kinderen al goede gaven schenken, hoeveel te meer zal de Vader in de hemel dan niet de heilige Geest geven aan wie Hem vragen.” Geven wij God het vertrouwen, en houden we ons vast aan zijn aanwezigheid?

Want God is niet de garantie voor voorspoed en rust. Maar Hij is er wel bij.

“Wat ben je bedroefd, mijn ziel,

en onrustig in mij.

Vestig je hoop op God,

eens zal ik Hem weer leven,

mijn God die mij ziet en redt.” (Psalm 42: 6)

Dit is het einde van de wereld nog niet. Er kan nog heel wat gebeuren, en dan zal blijken of we er ook voor elkaar zijn in dagen dat het minder gaat. En de God die ons ziet en redt, die is er, zelfs voorbij de grenzen van ons leven. Hij zal ons niet laten vallen, zelfs niet als we sterven. Hij heeft ervoor gekozen om ons in het leven te roepen, en we leven uit het vertrouwen dat Hij ons in het leven terug zal roepen in zijn Koninkrijk. Hij heeft ook daar voor ons plek, Hij heeft ons ook daar nodig als medewerkers.

Hier en nu is Hij bij ons, en Hij blijft bij ons. Ook nu we heel wat vertrouwde dingen moeten loslaten. Hij laat niet los, en het vertrouwen op Hem hoeven we niet los te laten.

Ga met God en Hij zal met je zijn!

Ds. Reinhard van Elderen